Het geheim van Friesland

Gepost 2018/12/20

Ensafh 6(2018)10Ensafh 6(2018)10Lachend Binnenlopen

 

Ik wist  het niet meer of was het vergeten, dat er een oproep werd gedaan om verhalen te schrijven. Het gaat niet goed met de Friese leescultuur en ook in Friesland slaat de 'ontlezing' toe. Het laatste nummer van Ensafh, Fries literair tijdschrift, wordt  geheel gevuld met essay's en verhalen  onder de titel 'Het geheim van Friesland'.  Mijn Lachend binnenlopen werd erin opgenomen.

 

Mijn vader was een Fries en hij overleed toen ik nog jong was. Op éen of andere manier heeft hij me  vertrouwen meegegeven. Dat ontdekte ik pas later. Met zijn dood viel een standbeeld om, de brokstukken liggen er nog steeds. Het leven is  niet altijd eenvoudig, maar met vertrouwen kom je verder. Toen ik me mijn gemis gewaarwerd en er verdrietig van werd, ontdekte ik dat ik hem  graag eens zou ontmoeten. Zonder woorden gaf mijn vader mij een taal,  'een taal van verlangen'.

Geen eerste, geen tweede taal, maar 'een eeuwige taal'  van een woest of stil verlangen, van een dragelijk of ondragelijk verdriet.

En toen ik ouder werd, nam ik Gaasterland aan als het landschap van mijn jeugd. In zekere zin doe ik die daar over, mijn vader komt geregeld langs en elke keer als ik er weer ben, borrelen er  verhalen op in mijn brein. 

Op 22 oktober 2008 nam ik de boot van Enkhuizen naar Stavoren om mijn eerste  verhalen, gebundeld in Ien mei de dingen, naar Friesland terug te brengen en over te dragen aan redactrice Jelma Knol. Zo langzamerhand is het een gestage stroom geworden.

De taal van verlangen  wordt gebezigd  als  de sloten en meren bevroren zijn, als de  tijd  rijp is om het feest van de 'ontsluiting  en ontmoeting' te vieren. Met de taal van het verlangen kun je 's nachts een schrijver met een kroontjes pen op papier horen krassen  en hoor je  vroeg in ochtend het krassen van schaatsen op  ijs. Het is een taal als een lokroep, een taal van de onbekend geraakte overkant, van die daar en ginder,  daar helemaal aan de einder... 

Dat is een geheim dat ik deel met mijn vader. In Althusius, de hoofdpersoon uit Lachend binnenlopen moet veel van dit geheim verborgen zitten. Althusius kent het leven, hij ziet de menselijke conditie van een afstand, zonder erboven te staan. Hij is erbij, steeds is hij weer even terug.

BB

Redactioneel Ensafh 6(2018)10Redactioneel Ensafh 6(2018)10